منظومه‌ایست کهن در اعماق کهکشان راه شیری٬ قدمتش به سان کهکشان است و برادر پیر منظومه‌ی ماست٬ نام او  Kepler-444 است.

کهکشان راه شیری عمری ۱۳.۲ میلیارد ساله دارد و منظومه‌ی Kepler-444 هم عمری ۱۱.۲ میلیارد ساله٬ یعنی این عضو پیشکسوت خیلی زود بعد از تشکیل کهکشان راه شیری شکل گرفته است. منظومه‌ی شمسی ما که عمری ۴.۶ میلیارد ساله دارد در مقایسه یک کودک است.

اندازه‌ی ستاره‌ی این منظومه تقریبا ۷۵٪ خورشید ما است. این منظومه شامل ۵ سیاره است و این سیاره‌ها اندازه‌ای بین زهره و عطارد دارند. این سیاره‌ها فاصله‌ی بسیار نزدیکتری به ستاره‌شان نسبت به منظومه‌ی ما دارند و در واقع فاصله‌ی آخرین سیاره‌ی Kepler-444 تا ستاره اش معادل یک دهم فاصله‌ی کره‌ی زمین از خورشید ماست!

بعضی مواد سطح بیرونی ستاره‌ی Kepler-444 که بر اثر دمای زیاد در حال جوشیدن هستند کل ستاره را به لرزش در می‌آورند و این نیز سبب می‌شود نور آن بصورت دوره‌ای کم و زیاد شود. اندازه‌ و فاصله‌ی فعلی این ستاره با کمک همین کم و زیاد شدن نور بدست آمده است٬ به این کار در علم ستاره‌شناسی asteroseismology می‌گویند. با اندازه گیری فرکانس ضربان یک ستاره نیز می‌توان به ساختار درونی آن پی برد.

یکی از نظریه‌هایی قدیمی این است که برای شکل گیری یک منظومه نیاز به وجود تعداد زیادی عناصر فلزی است٬ اما منظومه‌ی Kepler-444 با تعداد عناصر فلزی بسیار کمی ساخته شد چون زمانی شکل گرفت که کهکشان راه شیری کودک بود و عناصر خیلی کمی وجود داشت. این یکی از شگفتی‌های منظومه‌ی Kepler-444 است.

منظومه‌‌ای کهن نشانی از زندگی کهن

وجود منظومه‌ای به این قدمت و نزدیک به عمر کهکشان راه شیری مخالف تصور قدیم است٬ این کشف فرض قدیمی از بازه‌ی زمانی پیدایش منظومه‌ها را افزایش داده و شانس وجود زندگی کهن و حتی موجودات زنده را در شرایط بهتر بیشتر می‌کند.

اطلاعات جمع‌آوری شده حاصل ۴ سال تصویر برداری NASA با فضاپیمای Kepler از منظومه‌ی Kepler-444 است.

منبع: Popular Science

بازنشر
http://blog.pooriahan.name/wp-content/themes/handmade/functions-shareByEmail.php
● منتشر شده در ۱۳۹۳-۱۱-۱۱
۰ دیدگاه

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.

می‌توانید با عضویت در ماه‌نامه٬
آخرین نوشته‌ها را در صندوق ایمیل خود دریافت کنید